Hiç gerçek olmayacak olan doğruluk savaşıyız seninle…Hangimiz doğruyuz ya da hangimiz doğru olmaya çalışan,gönüllüyüz?Çözemedim…
Ellerini ellerimde hissetmek istemiştim,gözlerini gözlerime eş tutarak sadece gözlerimde…Dokunma artık gönlümün namlusuna,çok acıyor…Dokunma!

Düze çıkmayacak olan iki yaralıyız seninle…Ben hayat oyununda çırılçıplak kalmış bir oyuncuyum,sen sevda paketinden nasiplenip yalnızlığa itilmiş bir oyuncu…Yollarımız kesişti yine yeniden seninle…Biçare bakmadın yine de gözlerime,yüreğime sadece kanatmak için dokundun!

Ben adını ezberlerken sen adımı unuttun…Sana seni anlatmak,sevdiğimi söylemek bile yasak oldu…Bu aralar hâyâlimde yaşıyoruz,hiç çekinmeden,gizlenmeden “bizi”yaşıyoruz…Sonra birden gözlerimi açıyorum ve karanlık,bakıyorum ki sen yoksun,senin için yokum,aşkım bir kibrit çöpü gibi atılmış ortalığa,çaresizim…

Hiç gerçek olmayacak olan doğruyla yanlışı oynuyoruz bizimki sadece bir oyundan ibaret…Ne başı belli,ne de sonu,ne gerçeksin ne de hâyâl.Sırılsıklam olsam,sarılsam iteceksin,uzaktan baksam gideceksin…Söyle sevgilim;hangi yolda,ne zaman uğrunda ölmeme bile izin vereceksin?

Mektuplar yıllandı,zaman sanki bir kitap yığını gibi gözümde canlandı,tozlandı…Duymalıydın sesimi,onu da duyamadın…Mevsimlerden hangi mevsimdir şimdi,rüzgârlar ne zamandan beri vururcasına esmeye başladı?Yokluğun bedenimi sararken hangi arada,ne zaman sen,sen oldun da ellere karıştın?Korkuyorum…Gitmeni,gerçekten gitmeni istemiyorum…Seni ben de görmek,seni ben de yaşamak,kendimi sen de izlemek istiyorum…Bu kez aç kapıları,bu kez kırgın yüreğime sessiz bir çığlık olmaktan ise,derman ol da söndür içimdeki yangını…Bu kez başka bir yolda buluşalım seninle,izin ver bize…Yine satırlar uçup giderken kanayan bir yara olarak kalacaksın…Gidemiyorum sevgilim;sen hep bende kalacaksın…


Dilara AKSOY